KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/24227 E., 2015/10798 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Mart 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
243 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini sona erdirdiğini ileri sürerek yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, izin ücretinden işçiyi devreden belediyenin sorumlu olması gerektiğini, alacağın zamanaşımına uğradığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.
Somut olayda davacının kullandığı belgelenmeyen izin sürleri belirlenmiştir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının geçici işçilikte geçen dönemlerindeki fiili çalışma günleri yerine işe giriş tarihinden emeklilik tarihine kadar geçen tüm sürenin yılllık izin süresinin belirlenmesinde esas alınması hatalı olmuştur. Bu konuda çalışmanın aralıklı geçtiği dönemlerdeki fiili çalışma günleri toplanmak suretiyle yıllık izine esas sürenin ve izin günlerinin toplu iş sözleşmesine göre belirlenmesi varsa kullanılmayan izinlerin ücretlerinini hesaplanarak hüküm altına alınması gerekir.
Sonuç :
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/24227, K. 2015/10798, 19 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama