KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/25175 E., 2015/30293 K.·Y Argıtayilamı
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Kasım 2015
- Mahkemesi
- Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 29/01/2014
- Numarası
- 2013/415-2014/68
- Dava
- Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
241 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, davacının, davalı şirkete ait iş yerinde güvenlik departmanında gece müdürü olarak çalıştığını, fazla çalışmalarının karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücret alacağının ödenmesine karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, davacının üst düzey yönetici olduğu, işverenin davacıya kendi mesaisini belirleyebilmesi için açık yetki verdiği, işveren tarafından fazla mesai yapması yönünde açık talimat verildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.
2-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda, dosya kapsamı, işyeri kayıtları, iş sözleşmesi ve tanık beyanlarından, davacının işyerinde güvenlik departmanında gece müdürü olarak çalıştığı, mesaisini kendisinin belirleyebilme yetkisinin olmadığı ve işveren vekili sıfatının bulunmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece, davanın taraflarının anlatımı, işyeri kayıtları, yapılan işin niteliği, işin gerektirdiği çalışma düzeni ve tanık anlatımları birlikte değerlendirilerek, bu çerçevede talebin kabulü gerekirken, reddedilmesi hatalı olmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/25175, K. 2015/30293, 5 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama