KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/25196 E., 2015/8646 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, ücret alacağı ile prim ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
261 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, 15.11.2011-31.03.2012 tarihleri arasında davalı iş yerinde diş protez teknisyeni olarak çalıştığını, ücretinin 3.000,00 TL olduğunu, eksik ödenen 4.200,00 TL ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının ücretinin 1.500,00 TL olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı ve buna bağlı olarak hesaplanan ödenmeyen ücret alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.
Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Kanun maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.
Somut olayda davacının ücreti kendisinin beyanına istinaden belirlenmiştir. Ancak yapılan emsal ücret araştırmasına göre davacının ücretinin 1.500,00 TL olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının ödenmeyen ücret alacağı bulunmamaktadır. Mahkemece davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/25196, K. 2015/8646, 3 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama