Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/25768 K.2015/35821

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, haklı bir sebep olmadığı halde işten çıkarıldığını iddia ederek kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatlarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davaı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki iş ilişkisinin, işverenin haklı feshi ile son bulup bulmadığı tartışmalıdır.

Dosya kapsamına göre, işyerinde 07.03.2011 tarihinden beri işyerinde çalışan ve en son mağaza sorumlusu olan davacının iş sözleşmesi davalı tarafından 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II maddesi uyarınca 23.11.2013 tarihinde feshedilmiştir. Davacı hakkındaki fesih bildirimi içeriğinde yazılı olan olaylara ait şikayet ve tutanklardan oluşan on altı adet el yazılı belgler dosyaya sunulmuştur.

Bu tutanak içeriklerinin davacının, işçinin yerine ücret bodrosunu imzalamak, kasa fark formlarını gereçeğe aykırı olarak yine işçinin imzasını taklit ederek doldurmak, personele hakaret etmek, çalışma planlarını vardiyada eksik doldurarak işçileri istemeyen defolup gitsin diyerek kovmak, 24.10.2012 günü ciroyu yüksek göstermek için herhangi bir kişinin ad ve adresi yazılarak üç adet ürünün satışını yaptıktan sonraki gün ilk iş olarak bu ürünlerin geri iade edildiğine dair belgleri düzenlemek şeklinde olduğu ve tutanak tanıkları ile şikayetçilerin bu içerikleri mahkemede doğruladıkları görülmüştür.

Bu işlemlerden her biri kendi başına 4857 sayılı Kanun'un 25/II maddesi kapsamında kaldığı işverenin güvenini sarsıcı nitelikte oldukları, doğruluk ve bağlılığa aykırı oldukları dikkate alındığındna feshin haklı sebep dayalı olduğundan kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerektiği açıktır.

Feshin haklı sebebe dayalı yapıldığı durumalarda; fesih bildiriminin yazılı yapılması, işçinin savunmasının alınmaması, fesih sebebinin açık kesin olarak bildirilmemesi şartları aranmadığından bu yöndeki mahkeme gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

Yine feshin 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde hak düşürücü sürede yapılıp yapılmadığı konsunda da olayların feshe yetkili makam tarafından ne zaman öğrenildiği dosyadan anlaşılmasa da 19.11.2012 tarihli tutanakta işçinin yerine ücret bodrusu imzalamak ve 21.11.2012 tarihli kasa farkı formunu başka çalışan adına doldurup yerine imza atmak eylemleri için feshin altı günlük hak düşürcü süre içerisinde yapıldığı anlaşıldığından bu yöndeki mahkeme gerekçesi de yerinde değildir.

2-4857 sayılı Kanun'un 17/4. maddesinde 18. maddelerin birinci fıkrası uyarınca "Bu Kanunun 18, 19, 20 ve 21. maddelerinin uygulanma alanı dışında olan işçilerin iş sözleşmesinin fesih hakkının kötüye kullanılarak sona erdirildiği durumlarda işçiye bildirim süresinin üç katı tutarında tazminat ödenir. Fesih için bildirim şartına da uyulmaması ayrıca dördüncü fıkra uyarınca tazminat ödenmesini gerektirir" düzenlenmesine yer verilmiştir.

Bu kural gereği, işçi iş güvencesi kapsamında kalıyor ise, feshin geçersizliği ve işe iade imkanından yararlandığından kötüniyet tazminatı isteminde bulunamayacaktır. Somut olayda davalı işverenin iş güvencesi kapsamında kaldığı davacının da 4857 sayılı Kanun'un 18, 19, 20 ve 21. maddelerinin uygulanma alanı içinde bulunduğu tartışmasızdır. İş güvencesi uygulama alanı içinde olan ve feshin geçersizliğini ileri sürmeyen işçi kötüniyet tazminatı isteyemez.

Bu isteğin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.