KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/26451 E., 2014/36930 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Aralık 2014
- Mahkemesi
- Bakırköy 2. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 04/03/2013
- Numarası
- 2009/932-2013/64
Karar Metni
244 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının, davalılara ait işyerinde pazarlama ve ihracat müdürü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek, müvekkilinin kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla measi ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.
Temyiz:
Kararı davalılar temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Dosya içeriğine göre, işçinin davalı nezdinde pazarlama ve ihracat müdürü olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Delil durumuna göre davacı, müdürlüğünü yaptığı bölüm dahilinde günlük çalışma sürelerini kendi insiyatifi ile belirleyebilecek durumda olup sürekli seyahat etmekte, yolculuk ve konaklama giderleri de işveren tarafından karşılanmaktadır. Başka bir anlatımla davacının görevi, konumu ve buna uygun belirlenmiş olan ücret seviyesi dikkate alındığında, günlük ve haftalık çalışma sürelerini belirleme yetkisine sahip olduğunun kabulü gerekir. Buna göre fazla mesai ücreti talebinde bulunamayacağı gözetilmeden, bilirkişinin açıklanan ilkelerle bağdaşmayan tanık anlatımlarına dayanarak hesapladığı miktara göre fazla mesai ücreti alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/26451, K. 2014/36930, 25 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama