KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/26539 E., 2015/15458 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Nisan 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
245 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalı şirkete ait iş yerinde 24.03.1997-31.10.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini işçilik alacaklarının eksik ödenmesi gerekçesiyle haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında davacının davalı iş yerindeki kıdem tazminatına esas çalışma süresi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının davalı işyerinde 24.03.1997-31.10.2011 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilmiştir. Dosya içerisinde mevcut Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının incelenmesinde, uyuşmazlık konusu dönem içerisinde, 24.03.1997-31.10.2011 tarihleri arasındaki çalışmasının aralıksız olmadığı görülmektedir. Bu durumda davacınnı kıdem tazminatının fiili çalışma süresine göre hesaplanması gerekmektedir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozma sebebidir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/26539, K. 2015/15458, 28 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama