Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/27840 K.2014/29110

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı bankada 01.12.1995 tarihinde 4857 İş Kanunu kapsamında işe başladığını, iş sözleşmesinin 15.11.2013 tarihi itibari ile davalı tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının davalı bankada operasyon yönetmeni olarak çalıştığını, davacının gerek çalışma performansının ve veriminin yetersiz olması, gerekse bankanın kurallarına uygun hareket ve davranışlarda bulunmaması sebebiyle 09.02.2012-18.06.2013-30.09.2013 tarihlerinde uyarıldığını, ancak buna rağmen durumunda herhangi bir değişiklik olmadığını, bu nedenle davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle sona erdirildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işverenliğin düzenlediği savunma istem yazılarında yer verilen eylemlerin gerçekleştiğine dair somut herhangi bir belge bulunmadığı gibi, dinlenen davacı tanıklarının da davacının çalıştığı dönemde yüksek performans ile çalıştığını, herhangi bir olumsuzluğunu görmediklerini beyan etmiş olmaları, ayrıca fesih gerekçesi olarak gösterilen performans düşüklüğü olgusunun yükselme eğiliminde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, feshin geçersizliği ile davacının işe iadesine, sekiz aylık ücret tutarında işe başlatmama tazminatı belirlenmesine ve boşta geçen süre için en çok dört aya kadar ücret ve diğer hakların davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda; davalı işverenlikte 01.12.1995-15.11.2013 tarihleri arasında operasyon yönetmeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi davalı tarafından 15.11.2013 tarihi itibariyle feshedilmiştir.

Dosya kapsamına göre, davalı işverenlikçe fesih bildiriminde ileri sürülen nedenlerin somut delillere dayanmadığı anlaşılmaktadır. Bu gerekçeyle mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöndeki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak, 4857 sayılı Kanun'un 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir.

Anılan maddeye göre feshin sendikal nedene dayanması halinde işe başlatmama tazminatının işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre söz konusu tazminatın davacının sekiz aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih nedenine ve davacının kıdemine göre davacının altı aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir. Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.