KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/28322 E., 2014/29599 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ekim 2014
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 6. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 17/04/2014
- Numarası
- 2013/293-2014/185
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı, iş sözleşmesini işveren tarafından çalışma şartlarının çalışmasını imkansız kılacak şekilde ağırlaştırılması ve yol parasının ödenmemesi ayrıca nakil yetkisinin kötüye kullanıldığı gerekçesi ile haklı ve geçerli sebeple feshettiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin ücreti ve ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.
Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai ücreti konusunda hesap yapılırken, dosyaya sunulan ücret bordrolarındaki fazla mesai tahakkuklarındaki miktar mahsup edilmiştir. Fazla mesai ödenen aylar dışlanmak sureti ile davacının alacağı hesaplanması gerekirken hatalı yöntemle belirlenen fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/28322, K. 2014/29599, 30 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama