Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/30199 K.2014/32169

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili müvekkilinin, davalı firmaya ait fabrika binasının şantiye şefi olarak çalıştığını, davalının Bayındırlık ve İskan Bakanlığı birimlerinde davacı ile aynı pozisyonda çalışan ve aynı kıdemde çalışan personele verilen ücreti ödemek durumunda olduğunu, davalının, davacıya şantiye şefliğinden kaynaklanan ücreti hiç ödemediğini, davalı kuruma Ankara 25. Noterliğinin 21.01.2009 tarih ve 2293 yevmiye nolu ihtarnamesi ile alacakları ödenmesinin ihtar edildiğini ancak alacakların kendisine ödenmediğini beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şantiye şefliği nedeniyle tahakkuk etmiş ücret alacağından 1.000,00 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının davalı işverenlikte çalışmadığını, taşeron firma MFS İNŞAAT LTD. ŞTİ.'de çalışıp, işe giriş bildirgelerinde de bu firmanın işveren göründüğünü, ücretin de bu firmaca verildiğini savunmakla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tarafların göstermiş olduğu tanıklar dinlenmiş olup, dosyada yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen 22.12.2010 tarihli raporda talep edilen alacak 15.000,00 TL olarak belirtilmekle, bu alacağın 1.000,00 TL'si için dava kalan kısmı için ise ıslah tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizinin davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı tarafın temyiz itirazı yönünden ise uyuşmazlık ücret alacağı için faize hangi tarihten itibaren hükmedilmesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın normatif dayanakları 4857 sayılı Kanunun 32. ve 34. maddesi ile Borçlar Kanunun 101 maddeleridir. Sözü edilen hükümlere göre ödenme zamanı gelmiş olan bir borcun borçlusu alacaklının ihtarı ile mütemerrit (direngen) duruma düşmüş olur.

Taraflarca dosyaya sunulan deliller; davacı tarafça çekilen ihtarnamedir. Belirtilen deliller birlikte değerlendirildiğinde; ücret alacağı için çekilen 21.01.2009 tarihli ihtarnamenin davalıya tebliği tarihinden itibaren davalının mütemerrit (direngen) duruma düştüğü sonucuna varılmaktadır.

Böyle olunca yukarıda sözü edilen kanun hükümleri uyarınca ücret alacağı için fesih tarihinden itibaren değil, ihtarnamenin davalı işverene tebliği ile mütemerrit (direngen) duruma düşürdüğü tarihten itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi yönünde hüküm kurulmalıdır.Yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden;

hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.