Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/3406 K.2014/19535

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, bir yıl süreli iş sözleşmesinin 10. maddesine hizmet süresine ilişkin ağır cezai şart öngörüldüğünü, hizmet akdi devam ederken 11.06.2009 tarihli ek taahhütname imzalatıldığını davacının yaptığı işin süreklilik arzetmesi sebebi ile belirsiz süreli kabul edilmesi gerektiğini, davacının cezai şart ödemekli yükümül olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 07.10.2008 tarihli iş sözleşmesini imzalayıp işe başladıktan sonra 31.07.2011 tarihinde istifa etmek sureti ile iş sözleşmesini haklı gerekçe olmadan süresinden önce feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere göre imzalanan sözleşme ve taahhtnamenin iki taraflı olduğu için geçerli olduğu; davacının kendi isteği ile haksız şekilde işten ayrıldığı, cezai şartın kıstelyevm hesaplanarak çalışmadığı süreye ilişkin ödenmesine, Borçlar Kanunu 161/son madde uyarınca ödenecek bu miktardan takdiren yüzde 50 indirim uygulanmasına ilişkin kabul kararı verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Kararlaştırılan cezai şartın şartlarının denk olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, taraflar arasında sözleşme eki olan ve 11.06.2009 tarihinde imzalanan taahhütnamede, davacının 24 ay süre dolmadan istifa etmesi veya hizmet sözleşmesinin işverenin bildirimsiz feshini düzenleyen 25/ II maddesi uyarınca feshi halinde davacının 5 aylık ücret tutarı cezai şart ödeyeceği; davalı tarafın ise 24 ay dolmadan İş Kanunu 25/ II madde şartlarından her hangi birisinin gerçekleşmesi hali müstesna çalışanın hizmet akdinin feshi durumunda aynı miktarın ödeneceği belirtilmiş ise de taahhütnamede işçinin haklı feshi halinde işverence tazminat ödeneceğine ilişkin madde konulmadığından denklik ilişkisi bulunmamaktadır. Bu sebeple anılan cezai şart hükmünün geçersiz olduğu kabul edilmesi gerekirken mahkemece yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: