Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/34562 K.2015/915

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının 28.12.2002-13.05.2012 tarihleri arasında davalı emrinde çalışıp bel fıtığına dayalı sağlık nedenleriyle ve haklı olarak işini bırakmak zorunda kaldığını, ayda iki hafta tatili ve dini bayramlar dışındaki resmi tatiller dahil 07.30 ile 20.00-21.00 şeklinde çalışılmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini, 50 gün kullanılmamış yıllık izni bulunduğunu, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti,hafta sonu ücreti, genel tatil alacaklarının ödenmesi gereken tarihten itibaren en yüksek mevduat faiziyle tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiş, bilirkişi raporu doğrultusunda taleplerini ıslah etmiştir.

Davalı vekili davacının izinsiz ve mazeretsiz olarak uzun süre işe gelmediğini, davacının iddialarının gereçği yansıtmadığını, karşısında davalı işyerindeki çalışma şartlarının ağırlığından söz edilemeyeceğini, işyerinin yemek fabrikası olması karşısında 20.00-21.00’lere kadar çalışma iddiasının mümkün olmadığını, genel tatiller hariç haftanın 6 günü çay ve yemek molalarıyla 08.05-17.15 (kış döneminde 15.30-16.00)şeklindeki çalışmaya nazaran diğer davacı taleplerinin de haksız ve yersiz olduğunu haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiş,Dairemizce ''Dava konusu edilen kıdem tazminatı alacağının gerçekte belirli bir alacak olması ve belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi ve Mahkemece hüküm altına alınan fazla mesai,hafta tatili ve bayram tatili alacakları için alacağın tamamına ihtarname(temerrüt) tarihinden itibaren faize hükmedilmesi ''gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulmasına karar verilmiş ve yapılan yargılama sonrasında davanın kabulüne, kıdem tazminatının davalıdan tahsil edildiği ve talebin konusuz kalması gerekçesi ile esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Somut olayda, mahkemece kıdem tazminatı alacağının yargılama sırasında tahsil edildiği ve talebin konusuz kaldığı gerekçesi ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Yerel mahkeme kararı Dairemizce, kıdem tazminatı alacağının gerçekte belirli bir alacak olması ve belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği, bu nedenle hukuki yarar yokluğundan red edilmesi gerekçesi ile bozulmuştur.Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir.

Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Dolayısıyla hukuki yarar mahkemeye ilişkin bir dava şartı olup taraflara ilişkin dava şartlarından önce gelir. Mahkemece kıdem tazminatı isteğinin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacı vekilinin temyizi yönünden ise,

Somut olayda, mahkeme kararı dairemizce,'' hüküm altına alınan fazla mesai, hafta tatili ve bayram tatili alacakları için alacağın tamamına ihtarname (temerrüt) tarihinden itibaren faize hükmedilmesi '' gerekçesi ile bozulmuştur. Somut olayda, mahkemece bozma ilamına uyulmuş, ancak bozma gerekleri yerine getirilmemiştir.

Somut olayda, davacı tarafından keşide edilen ve belirtilen alacakların 15 gün içerisinde ödenmesi gerektiğini içeren ihtarname davalıya 06.07.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Buna göre davalı 22.07.2012 tarihinde temerrüde düşmüş olmaktadır. Şu halde, mahkemece, fazla mesai, hafta tatili ve bayram ücreti alacaklarının tamamına temerrüt tarihi olan 22.07.2012 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, 100,00 TL'lik kısmına dava tarihinden, bakiyesine ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.