KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/35596 E., 2016/5881 K.·Y Argıtayilamı
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, maddi ve manevi tazminat ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve reddine karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı, kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Eldeki davada; bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda 17.07.2014 tarihinde kıdem tazminatı yönünden dava ıslah edilmiş, 07.11.2014 havale tarihli ikinci bir dilekçe ile de, daha önceki harcın sehven eksik yatırıldığından bahisle ihbar tazminatı ile fazla mesai alacağı taleplerine yönelikte ıslahta bulunulmuştur. Ancak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 176/2. maddesi uyarınca davada ancak bir kez ıslah yoluna başvurulabileceğinden kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağı açısından ikinci ıslah dilekçesi nazara alınmaksızın dava dilekçesindeki taleplerle bağlı kalınarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/35596, K. 2016/5881, 29 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama