Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/35607 K.2015/4319

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverene ait iş yerinde bir dönem temizlik işçisi bir dönem de bekçi olarak çalıştığını, çalışması süresince yaptığı fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Islaha karşı zamanaşımı def'inin dikkate alınıp alınmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının 05.08.2014 harçlandırma tarihli ıslah dilekçesine karşı davalı tarafından süresinde zamanaşımı def'inde bulunulduğu, ancak mahkemece zamanaşımı def'inin değerlendirilmesi için bilirkişiden ek rapor aldırılmadığı anlaşılmaktadır. Bilirkişiden ek rapor aldırılarak, dava konusu alacaklar yönünden ıslah tarihinden geriye doğru beş yıllık süre için hesaplama yapılmalı ve dava dilekçesi ile talep edilip zamanaşımına uğramayan miktar da eklenerek sonuca gidilmelidir. Bu yön gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

./..

-2-

3.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma talebi şahit anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının bekçilik yaptığı dönem yönünden, haftanın altı günü 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştığının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak bu çalışma şekline göre günde bir saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile haftada kırkbeş saati aşan üç saat fazla çalışması bulunduğu anlaşılmasına rağmen, haftada sekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması doğru olmamıştır. Davacının bekçilik yaptığı dönemde haftada üç saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir.

Davacının temizlik işçisi olarak çalıştığı dönem de aynı şekilde hesaplanmışsa da; gerek bu dönem yönünden sunulan bir kısım puantaj kaydında 23:00-06:00 vardiyasında çalıştığının kayıtlı olması, gerekse şahitlerden birinin komşusu olup diğerinin de sadece davacının bekçilik yaptığı dönem çalışmasına ilişkin beyanda bulunmuş olması göz önünde bulundurulduğunda; davacının temizlik işçisi olarak çalıştığı dönemde fazla çalışma yaptığını yöntemince ispatlayamadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davacının bekçilik yaptığı dönemde haftada üç saat fazla çalışma yaptığı, temizlik işçisi olduğu dönemde ise fazla çalışma yapmadığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir. Bu yönler gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.