KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/3579 E., 2014/15775 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Haziran 2014
- Mahkemesi
- Kayseri 2. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 19/12/2013
- Numarası
- 2013/99-2013/892
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı isteminin özeti:
Davacı, asıl işveren olan davalıya ait işyerinde değişen alt işverenlere bağlı olarak çalıştığını iş sözleşmesini emeklilik sebebi ile sonlandırdığını ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücret alacağının tahsilini istemiştir.
Davalı cevabının özeti:
Davalı vekili, müvekkili kurumun asıl işveren sıfatının bulunmadığını, davacının kıdem tazminatının ödenmesi için kuruma başvurulmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkeme kararının özeti:
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle fesheden davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, asıl işveren olan davalı kurumun işçilik alacaklarından sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin bağlı bulunduğu kurum veya sandıktan yaşlılık aylığı almaya hak kazandığına dair yazıyı davalıya ibraz ettiğinin ispatlanamaması sebebi ile kıdem tazminatı faizinin dava tarihinden başlatılmaması hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/3579, K. 2014/15775, 3 Haziran 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama