KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/36341 E., 2016/6890 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Mart 2016
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
250 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının iş şartlarının iyileştirilmemesi, fazla mesai ve sosyal haklarının ödenmediği gerekçesiyle iş sözleşmesini feshettiğini belirterek işçilik alacaklarının davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, cevap dilekçesi sunmamıştır.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının yıllık izin kullanıp kullanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Somut olayda; davacının çalışma döneminin tamamına ilişkin yıllık izin alacağı hesaplanmış ise de davacı tanığının ''yıllık izinlerimizi iş olmadığı zaman kullanıyorduk'' şeklindeki beyanı karşısında davacı asil çağırılarak bu hususta beyanı alınmalı, yıllık izin alacağı hakkında delil durumuna göre karar verilmelidir.
3-Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.
Davacının hizmet döküm cetvelinde uyuşmazlık konusu dönemde yer alan şirketlerin tamamının tescil bilgileri dosya içerisinde yer almamaktadır. Tescil bilgileri celp edilerek davacının davalı işyerindeki çalışma süresi tespit edilmelidir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/36341, K. 2016/6890, 8 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama