Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/5634 K.2015/17390

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı şirketler vekili, husumet itirazında bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın husumet yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının, davalı işverenlere ait işyerinde 01.02.1997-27.07.2012 tarihleri arasında onbeş yıl beş ay yirmialtı gün süreyle 1.920,66 TL giydirilmiş brüt ücretle çalıştığı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, yıllık izin ücreti alacağı olduğu, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı ... temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı ve hesaplamanın doğru yapılıp yapılmadığı noktalarında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı sebebe dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, davacının 12.08.2008-28.08.2008, 17.03.2010-02.04.2010, 13.09.2010-20.09.2010, 19.12.2011-04.01.2012, 25.06.2012-11.07.2012 tarihleri arasında yıllık izin kullandığına dair imzalı yıllık izin formları davalı tarafça ıslah dilekçesinden sonra dosyaya sunulmuştur. Ödeme iddiası itiraz mahiyetinde olduğundan yargılamanın her safhasında ileri sürülebilir. Mahkemece bu husus üzerinde durularak,sunulan yıllık izin formları ile ilgili davacının beyanı alınarak, gerçekten yıllık izin kullandırıldığı belirlenirse mahsubu yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Öte yandan, yıllık izin ücretinin hesabında gelir vergisi %15 olarak uygulanmıştır. 2013 yılında 10.700 TL için %15, artan kısım için %20 uygulanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.