KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/709 E., 2014/1012 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Ocak 2014
- Mahkemesi
- Ankara 9. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 05/11/2013
- Numarası
- 2012/64-2013/1042
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek; feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.
Davalı işveren, iş sözleşmesinin işçinin istifa ederek sonlandırdığını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığının ispat edilemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar arasındaki iş ilişkinin istifa yoluyla sona erip ermediği hususu uyuşmazlık konusudur.
İşçinin iş güvencesi olan feshin geçersizliği isteminde bulunabilmesinin ön şartlarından biri, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmesidir. İş sözleşmesi işçi tarafından veya karşılıklı anlaşma ile sona erdirilmişse işçinin iş güvencesinden yararlanma imkanı bulunmamaktadır. İşçinin haklı bir sebebe dayanmadan ve bildirim süresi tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer.
Somut olayda da davacının başka bir işe girmek için istifa ettiğinden iş sözleşmesinin işverence feshedilmediği ve davacı lehine iş güvencesi ve dolayısıyla işe iade şartlarının oluşmadığı, açıklanan sebeplerle davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3. maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/709, K. 2014/1012, 28 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama