KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/737 E., 2014/2840 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Ankara 4. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 11/09/2013
- Numarası
- 2012/69-2013/925
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin ödenmeyen eksik malzeme bedelinin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı-karşı davacı ise ihbar tazminatı, kıdem tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti ile hafta ve bayram tatili alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asıl davanın reddine ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı, davacı-karşı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
Mahkemece asıl davanın reddine, birleşen davanın ise kısmen kabulüne dair verilen karar 9. Hukuk Dairesinin 12.12.2011 tarihli ilamıyla, davalıya her ay banka kanalıyla kim tarafından paranın yatırıldığının tespit edilmesi ve emsal ücret araştırması yapılması gerektiğinden bahisle bozulmuştur. Bozmadan sonra, davalı, 05.03.2013 tarihinde, Ankara 11. İş Mahkemesinde birleştirme talepli bir dava açarak bakiye alacaklarını talep etmiş ve açılan dava, asıl dava ile birleştirilmiştir.
Somut olayda, birleştirme kararı verilmiş ise de, birleşen dava dilekçesi davacı tarafa tebliğ edilmediği gibi, davacının, birleşen davaya karşı cevap dilekçesi vermesi ve delil göstermesi için gerekli süre ve imkan tanınmamıştır. Mahkemece, birleşen dosyanın dava dilekçesi davacıya tebliğ edilerek, davacının sunacağı cevap dilekçesi ve göstereceği deliller dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/737, K. 2014/2840, 18 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama