KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/7879 E., 2015/24975 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Eylül 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, prim alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi ve ücretinden saat bazında kesintiler yapılması üzerine haklı nedenle feshettiğini, kıdem tazminatı ile ödenmediği iddia edilen işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, fesih sebebinin haklı olmadığını ve davacının işçilik alacaklarının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ile bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Dosya kapsamındaki imzasız ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen fazla çalışma ücretlerinin davacının banka hesabına yatırıldığı anlaşılmakla, prim ve fazla çalışma ücretleri açısından hükme esas alınan bilirkişi raporunun dosya içeriğine uygun düşmediği anlaşılmaktadır. Buna göre; davacının mahkeme tarafından tespit edilen aylık ücret üzerinden prim aldığının kabulü ve davacıya banka aracılığı ile ödenen fazla çalışma ücretlerinin mahsubu neticesinde bakiye fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/7879, K. 2015/24975, 14 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama