Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/8519 K.2014/9727

Davacı, davalı işveren işyerinde 01.04.2005-30.04.2008 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve nedensiz şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları fazla çalışma alacakları, hafta tatili ile izin alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının davalı işyerinde 01.04.2005 te işe başladığını ancak 3-4 ay çalıştıktan sonra iş akdinin sonlandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinde 01.04.2005-30.04.2008 tarihleri arasında çalıştığı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hafta ve genel tatillerde çalıştığını ispat yükü altında bulunan davacı işçi, sözü edilen alacakları tanık anlatımlarıyla kanıtlamaya çalışmış ise de, tanıkların aynı işyerinde çalışmadıkları ve çalışma saatleri konusunda somut açıklamalarda bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Bu sebeple davacının hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına ilişkin isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

3-Davacı davadan önce kıdem tazminatı dışındaki alacakları bakımından işvereni temerrüde düşürmüş değildir. Hal böyle olunca ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının ıslah ile arttırılan miktarına ıslah tarihi yerine dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Sonuç: