Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/934 K.2015/18584

... ...

DAVA

Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, birkısım davacı şahitleri işyerinde üçlü vardiya ile çalışma olduğunu açıklamışlardır. Mahkemece menfaat birlikteliği olan işçilerin anlatımlarına göre davacının yaz aylarında haftada onsekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir.

Davaya konu işyerinde üçlü vardiya ile çalışma olduğu, fazla mesai yapıldığı zaman bunun puantaj kayıtlarında gösterildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Aynı işyerine açılan bir kısım davalarda fazla çalışma isteğinin reddine dair verilen kararlar Yargıtay 7. Hukuk Dairesi kararı ile onanmıştır. (7.HD 2014-8228 esas, 2014/15490 karar) Dairemizin 2014/24485 - 2014/35999 - ve 2013/33687 - 2015/8475 karar sayılı kararları da bu yöndedir. Davacı şahitlerinin tamamı fazla çalışma yaptıkları zaman karşılığını aldıklarını ifade etmişlerdir. Belirtilen tüm bu hususlar karşısında fazla çalışma isteğinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç: