KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2015/1302 E., 2015/4231 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Şubat 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
250 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili; müvekkilinin yaşlılık aylığı almak üzere iş sözleşmesini feshettiği halde, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının tarafına ödenmediğini belirterek bu alacakların davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili; husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz: Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. Gerekçe:
Somut olayda; mahkemenin kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm kısmına göre ulaştığı sonuç açısından; dava dilekçesinde fesih tarihinin 01.10.2010 tarihi olarak belirtilmiş olması ve taleple bağlılık ilkesi nedeniyle gerekçeli kararda, bu tarihe göre kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının hüküm altına alındığının belirtildiği görülmektedir.
Ancak hüküm altına alınan kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı miktarlarının; belirtilen tarihin aksine, fesih tarihinin 26.09.2011 tarihi olduğunun kabulüne göre yapılan hesaplamaları içeren dosya kapsamındaki 26.04.2013 tarihli ek bilirkişi raporunda tespit edilen miktarlar olduğu, fesih tarihinin de hükümde 26.09.2011 olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.
Hükmün gerekçesi ile hüküm ve kısa karar arasında fesih tarihi ile karara bağlanan tazminat ve alacak miktarları yönünden çelişki bulunduğundan, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2015/1302, K. 2015/4231, 9 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama