Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/13357 K.2016/19100

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini emekli olduğu için haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı banka vekili, ihale makamı olduğunu, talep edilen alacaklardan sözleşme imzalayan şirketlerin sorumlu olduğunu, ücretlere fazla çalışmanın da dahil olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacı ile birlikte sekiz ay gibi bir süre çalıştıklarını, çalışma dönemine ilişkin fazla mesai, hafta tatili ve izin alacağı bulunmadığını devereden şirketlerin işçi alacaklarından kendi dönemleri ile sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı tartışmalıdır.

Somut olayda, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde normal ücrete fazla mesai ücretlerinin de dahil olduğu yazılıdır. Bilirkişi tarafından bu husus irdelenmeksizin fazla mesai alacağı hesaplanmıştır. Yargıtay içtihatlarına göre, ücrete fazla mesai ücretinin dahil olduğu durumlarda ancak yılda ikiyüzyetmiş saati aşan fazla çalışmalar için ücret talep edilebilecektir. Bu sebeple davacının iş sözleşmesinde hüküm bulunduğu anlaşıldığından yılda ikiyüzyetmiş saat fazla çalışmanın ücrete dahil olduğunun kabulü ile hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: