Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/13689 K.2016/19391

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalı işyerinde 12.07.1992 tarihinde sigortalı olarak işe başladığını, 30.04.2013 tarihinde işten çıkartıldığını, arada 30.12.2011 tarihinde işten çıkış yapıldığını, 01.01.2012 tarihinde tekrar işe giriş işlemi yapıldığını, fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak kıdem, ihbar, hafta tatili ücreti ve fazla çalışma ücretini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın 13.07.1992 tarihi ile 31.01.2012 tarihleri arasında olan tüm hakların kendisine ödendiğini, buna ilişkin ibraname verdiğini, kıdem tazminatının ödendiğini, fazla mesai ve hafta sonu çalışması olursa maaş bordrolarına yansıtmak suretiyle ödendiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu ihbar tazminatı, hafta tatili, fazla mesai ücreti alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafça süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, davalı tarafından davacıya kıdem tazminatı için 33.623,16 TL Mart ve Nisan 2012 ve 1.809,02 TL Mayıs 2013 hesaba havale şeklinde ödeme yapılmış olup toplam 35.432,18 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporuna göre davacının kıdem tazminatı alacağı ise 30.396,27 TL olarak belirlenmiştir. Davalının yaptığı ödemeler dikkate alınarak davacı işçinin kıdem tazminatı alacağının kalmadığı yönünde tespitte bulunulmasına rağmen, davalı tarafından kıdem tazminatı için yapılan ödemenin hesaplanan kıdem tazminatından mahsup edilip artan değerin tüm alacaktan mahsubu gerekirken bu hesabın yapılmaması bozmayı gerekmiştir.