KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2015/17171 E., 2015/22364 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Haziran 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, ücret farkı ve ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
345 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin on sekiz yıllık çalışma süresi boyunca alt işveren konumundaki firmaların temizlik işçisi gibi göründüğü halde, Hastane Müdürlüğüne bağlı dosyalama bölümünde arşivleme görevlisi olarak çalıştığını, iş müfettişlerince yapılan teftiş neticesinde muvazaa raporu düzenlendiğini, davacının davalı kurumda eşdeğer iş yapan emsallerinden çok daha düşük ücretle çalıştığını belirterek ücret fark alacağı ile ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, muvazaa iddiasının hukuki olmadığını ve davacının kamu işçisi olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Mahkemece kurulan hükümde; “7.265.21 TL ilave tediye alacağının 100,00 TL'lik kısmının dava tarihi olan 29.09.2011, kalan kısmının ıslah tarihi olan 22.02.2013 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine” karar verildiği görülmektedir. İlave tediye alacağına dava ve ıslah tarihlerinden itibaren kanuni faiz yerine, bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizin yürütülmesi hatalıdır.
Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2015/17171, K. 2015/22364, 29 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama