Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/17468 K.2015/21774

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 14.04.2008 tarihinden itibaren davalıya ait işyerinde çözüm danışmanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin 30.06.2012 tarihinde feshedileceğini 14.06.2012 tarihinde bildirildiğini fesih için haklı ve geçerli sebep olmadığını, feshin son çare olması ilkesine uyulmaksızın keyfi olarak iş sözleşmesine son verildiğini, bu sebeplerle davacının işe iadesine, işe iade edilmemesi halinde sekiz aylık ücret tutarında tazminat ile boşta kalan süreye ilişkin dört aylık ücret ve diğer sosyal hakların davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ... Kasım 2011 tarihinde bağlı şirketlerde ortaya çıkan büyük zararlar sebebiyle dünya çapında 17000 işçinin işten çıkarılması gerektiğini açıkladığını, bu açıklamayı takiben şirket yönetim kurulunun 30.11.2011 tarihinde şirketin içinde bulunduğu olumsuz mali ve ekonomik durum sebebiyle küçülme kararı aldığını, fesih kararlarının küresel ölçütte olduğunu, davacının iş sözleşmesinin işletmesel sebeplerle feshedildiğini, bu sebeplerle açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde; davalı firmanın ekonomik krizden etkilendiği ancak özellikle yönetim giderlerindeki artış dikkate alındığında ekonomik krizden dolayı personel sayısında indirime gidilmesi dışında başkaca bir tasarrufa başvurulmadığı, küçülmenin ise sadece istihdamdaki daralma şeklinde gerçekleştiği, somut bir norm kadro çalışmasının bulunmadığı, aslında gerçek anlamda yeniden yapılandırmanın da söz konusu olmadığı,

bu bakımdan fesih gerekçesinin tutarlılığından bahsedilemeyeceği, personel sayımında indirime gidilirken muvazzalı bir alt işverenlik ilişkisi kurulduğu asıl işyerinin teknolojik uzmanlık gerektirmeksizin muvazzaalı olarak alt işverenliğe verildiği, fesihten bir ay sonra davacı işçinin de ifa edebileceği bir pozisyon için iş yerine yeni işçi alımı yapıldığı, bu durumun da fesihteki keyfiyeti davranışı ortaya koyduğu,

davacı işyerinin iş sözleşmesinde korunması açısından yapılmış somut bir çalışmanın bulunmaması karşısında fesihte ölçülü de olunmadığı yönündeki tespitlere yer verilen bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz: Kararı davalı temyiz etmiştir. Gerekçe:

Dosya içeriğine göre davalıya ait işyerinde büyük çaplı küçülmeye gidildiği, yeni organizasyon şemasının sunulduğu, buna göre istihdam fazlalığı meydana geldiği ve çok sayıda işçi çıkarıldığı, çıkarılan işçilere göre az sayıda işçinin alındığı, bilirkişi raporunda davacının ifa edebileceği işe bir ay sonra alım yapıldığının belirtildiği ancak alınan kişinin işe giriş ve ayrılış bildirgelerine göre davacı ile farklı görevde olduğu, alınan personelin proje yöneticisi konumunda olduğu, davacı ile aynı görevde birçok personelinde iş sözleşmesinin sona erdirildiği,

hizmet alımı yapıldığı iddia edilen şirketin işe giriş çıkış kayıtlarına göre fesihten önceki ve sonraki altı aylık dönemde bu şirkete de davacının pozisyonunda işçi alınmadığı bu halde davacı yerine işçi alındığının ispatlanamadığı hususları hep birlikte değerlendirildiğinde davalı işverence yapılan fesihin geçerli sebebe dayandığı anlaşılmakla davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.