KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2015/22002 E., 2015/26378 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Ekim 2015
- Mahkemesi
- Ankara 14. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 11/05/2015
- Numarası
- 2014/635-2015/672
- Dava
- Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı işçi iş sözleşmesinin işverence sendikal sebeple feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine karar verilmesi, buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.
Davalı İsteminin Özeti:
Davalı işveren, iş sözleşmesinin davacının istifası sebebiyle geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece fesih için ileri sürülen istifa ve başkaca geçerli bir nedenin davalı tarafından ispatlanamadığı, feshin sendikal sebebe dayandığı gerekçesi ile isteğin kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz:
Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
Somut olayda mahkemece yukarıda açıklandığı üzere davanın kabulüne karar verilmiş ise de davacının 14.04.2014 tarihli dilekçeyle işyerinden kendi isteğiyle istifa ettiği, istifa dilekçesinin herhangi bir irade fesadı altında düzenlendiğinin davacı tarafından ispatlanamadığı göz önüne alındığında işe iade talebinin reddi gerekirken hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde kabulü isabetsizdir. Bu itibarla davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.
Belirtilen nedenlerle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2015/22002, K. 2015/26378, 5 Ekim 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama