Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/22018 K.2017/27757

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 06/04/2012 tarihinden iş akdinin haksız feshedildiği 12/12/2013 tarihine kadar topograf olarak çalıştığını, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, ücret, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ve yol, yemek, asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının hiçbir bahane göstermeksizin işyerini terk ederek işten ayrıldığını, yıllık izinlerini kullandığını, fazla çalışma iddiasının yersiz olduğunu, bayram ve resmi tatilde çalışılmadığını, diğer haklarının kendisine ödendiğini beyanla haksız davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Hafta tatili alacağının hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince, çalışılmayan hafta tatili günü için bir iş karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir. Hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağı yasalarda düzenlenmemiş ise de, Dairemizce de hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı, buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir. Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir. (Yargıtay 9.H.D. 23.5.1996 gün 1995/37960 E, 1996/11745 K.).

Dosya içeriğine göre hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 35 gün izin kullandığının tespiti ile bu izinden 14 gün yıllık izin alacağı düşülmüş, bakiye sürenin de davacının ayda 4 gün hafta tatilini toplu olarak kullandığı belirtilmesine karşın, davacının 2 ayda iki hafta tatili çalıştığı 2 hafta tatili iznini kullandığı varsayımıyla kalan hafta tatilinden mahsup edilerek, bakiye 2 günün de 10 saatlik fazla çalışma alacağından mahsup edilerek hesaplamanın bu şeklilde yapıldığı belirtiltilmiştir.

Somut olayda davacının hafta tatilini ayda 4 gün şeklinde toplu olarak kullandığı tarafların kabulündedir. Bu durumda davacının hafta tatilini toplu olarak kullandığı hafta yönünden izin kullandığı kabul edilerek ayda 1 hafta tatili izni kullandığı 3 hafta tatilinde ise çalıştığı esasıyla hafta tatili ücreti hesaplanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile ayda 2 hafta tatilinde çalıştığı belirtilerek hafta tatili ücreti hesaplanması hatalıdır.

Ayrıca 4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. Maddesi uyarınca fazla çalışma yapan işçi isterse bu çalışmaları karşılığı zamlı ücret yerine fazla çalıştığı her saat karşılığında bir saat otuz dakikayı serbest zaman olarak kullanabileceği şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak davacının fazla çalışmaları karşılığı zamlı ücret yerine serbest zaman olarak kullanmak istediğine ilişkin yazılı beyanı olmamasına rağmen hafta tatilini toplu olarak kullandığı günlerinde fazla çalışma ücretinden mahsubu isabetli olmamıştır.