KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2015/2325 E., 2016/9396 K.·Yargıtayilamı
- Karar tarihi
- 24 Mart 2016
- Mahkemesi
- 1. İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının emeklilik sebebiyle iş sözleşmesinin sona erdiğini belirterek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Mahkemece, iş sözleşmesinin haklı sebeple davacı tarafından feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi isabetlidir.
Ancak davacı tarafından emekliliğe hak kazanmaya dair bilgi ve belgelerin işverene verildiği ispatlanamadığından kıdem tazminatı yönünden faiz başlangıç tarihinin dava tarihi olarak belirlenmesi gerekirken fesih tarihi olarak tespiti hatalıdır. Bununla beraber bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2015/2325, K. 2016/9396, 24 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama