Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/24430 K.2015/26303

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Davacı ile davalı arasındaki dava hakkında Ankara 2. İş Mahkemesinden verilen 17.09.2012 tarihli ve 2012/929 esas, 2013/1469 sayılı kararın temyizi üzerine Dairemizce 22.06.2015 tarihli ve 2014/12947 esas, 2015/21309 sayılı ilamı ile hükmün BOZULMASINA karar verilmiş, davacı vekili kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması isteğinde bulunmuştur.

Maddi hatanın giderilmesi isteğini içeren dilekçe ve ekleri incelendi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarihli ve 1987/2-520 esas, 1988/89 sayılı kararında belirtildiği üzere Yargıtayca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata sebebi olarak açıklanmıştır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 tarihli ve 1957/13 esas, 1959/5 karar, ve 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtayca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtayın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür.

Dosya içeriği, delil durumu dikkate alınarak, Dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararın maddi hataya dayanması sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini emelilik sebebiyle feshettiğini beyanla yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davacının alacak iddialarının yerinde olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı tarafça, işverene karşı keşide edilen ihtarnamede, 30.04.2012 tarihi itibariyle kullandırılmayan 626 günlük yıllık izin hakkının karşılığı olan 127.455,26 TL'nin ödenmesi ihtar edilmiş ve ödeme için üç günlük süre verilmiştir. İhtarname, 06.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Bu durumda davalı temerrüde düşürülmüş olmakla, dava dilekçesinde de temerrüt tarihinden faiz talebinde bulunulduğuna göre; davacının hükmedilen tüm yıllık izin ücreti alacak miktarına temerrüt tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekir.

3-4857 sayılı İş Kanunu'nun 36. maddesinde yıllık ücretli izin günlerinin hesabında izin süresine rastlayan ulusal bayram, hafta tatili ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmayacağı düzenlendiği halde karara esas alınan bilirkişi raporunda söz konusu alacağın, davalı tarafından ibraz edilen yıllık izin belgelerine göre kullanıldığı kabul edilen yıllık izin günlerinin, ulusal bayram, hafta tatili ve genel tatil günlerine isabet eden bölümlerinin yıllık izin süresinden sayılarak hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: