Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/27526 K.2018/6386

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin emeklilik nedeniyle 3/2012 de son bulduğunu, emekliliğinden sonra 16.04.2012 tarihinde imzalanan TİS' nin yürürlüğünün 01.06.2009 tarihinden itibaren başladığını, kendisine TİS 3. maddesine göre 2009 yılından itibaren ücret farklarının ödenmesine rağmen kıdem tazminatı farkının ödenmediğini, yıllık izin ücretiyle ayda 15 gün çalıştığı 16:00-24:00 gece vardiyası nedeniyle %25 fazla gece çalışma ücretinin de ödenmediğini beyanla kıdem tazminatı farkı, yıllık izin ve gece çalışma ücreti alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; TİS 3. maddesinde sadece ücret farkının ödeneceğinin düzenlendiğini, davacıya davacıya haklarının ödendiğini, vardiyanın 16:30-23:20 arasında olup gece çalışması sayılamayacağını, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-4857 Sayılı İş Kanunu 69.maddeye göre: Çalışma hayatında "gece" en geç saat 20.00'de başlayarak en erken saat 06.00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemdir.

Bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabilir.

İşçilerin gece çalışmaları yedibuçuk saati geçemez.”

Postalar Halinde İşçi Çalıştırılarak Yürütülen İşlerde Çalışmalara İlişkin Özel Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 7.maddesinin 2.fıkrasında, “Çalışma süresinin yarısından çoğu gece dönemine rastlayan bir postanın çalışması, gece çalışması sayılır” şeklinde kurala yer verilmiş olmakla, aksine özel bir düzenleme olmadığı sürece ve bir çalışmanın yarısından çoğu gece saatlerinde yapılmadıkça, çalışma gece çalışması olarak değerlendirilemeyecektir.

Somut olayda TİS 30. maddesinde işçinin rızası dışında bir hafta, her halde iki haftadan fazla gece vardiyasında çalışma yapılamayacağı, vardiya başlangıç ve bitiş saatlerinin 24:00-06:00 saatleri arasına gelmeyecek şekilde ayarlanmasının esas olduğu, TİS 31. maddesinde gece çalışması 20:00-06:00 saatleri arasında kabul edilerek bu süre için ödenecek ücretin normal ücretin % 25 fazlası olduğu düzenlenmiştir.

Bilirkişi tarafından davalı işverence ikinci vardiyanın 16:30-23:30 arasında olduğu beyan edilmişse de termal nöbet çizelgelerinde 16:30-24:00 saatleri arasında çalışıldığının belirtildiği, çalışmanın 16:30-23:30 arasında olduğunu beyan eden davalı tanığınca dahi bu çizelgenin imzalandığı buna göre, vardiyada 20:00-24:00 saatlerine denk gelen çalışmanın gece çalışması olduğu kabul edilerek, günlük 4 saat % 25 zamlı ücretten hesaplanmıştır.

Davacı, 15 gün aralıklarla 16:00-24:00 vardiyasında çalıştığını belirterek gece çalışma alacağı talep etmişsede çalışmasının 4. saatinden sonra 0,5 saat ara dinlenmesi kullandığında kalan sürenin yarıdan fazla kriterini karşılamadığı anlaşıldığından talebin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin yazılı gerekçe ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.