KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2015/2785 E., 2016/9198 K.·Yargıtayilamı
- Karar tarihi
- 23 Mart 2016
- Mahkemesi
- 1. İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, fazla mesai, yıllık ücretli izin ile kıdem tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalının asıl işveren olduğu işyerinde değişen alt işveren işçisi olarak temizlik işlerinde çalıştığını iş sözleşmesinin evlenmesi sebebiyle sona erdiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin evlilik sebebiyle davacı tarafından feshedildiği diğer taleplerine ilişkin alacaklarının da olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-6100 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesinin 1. fıkrası uyarınca “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”
Somut olayda davacı 2005-2006 yıllarından yedişer gün, 2009, 2010, 2011 yıllarından altışar gün ve 2012 yılından on günlük yıllık izinlerini kullanmadığını beyan etmiştir. Mahkemece talebi aşacak şekilde seksenbeş günlük yıllık izin ücretine hükmedilmesi isabetsizdir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2015/2785, K. 2016/9198, 23 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama