Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2015/32699 K.2017/25890

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ...'de iş akdine tabi olarak çalıştığını, yaşlılık aylığına hak kazanarak işten ayrıldığını, davacının çalışma süresi içerisinde kullanmadığı yıllık izinlerinin karşılığı izin ücretinin ödeneceğinin taahhüt edildiği ancak ödeme yapılmadığını öne sürerek temerrüt tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin sona erdiğinde kullanmadığı izin süresi karşılığı 25.07.2011 tarihinde 19.736,89 TL. izin ücreti ödendiğini, başkaca alacağı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece bakiye yıllık izin ücreti alacağı, 22.10.2011 tarihi temerrüt tarihi kabul edilerek bu tarihten faiz işletilmek suretiyle hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Yıllık izin ücreti alacağına uygulanacak faizin başlangıç tarihi uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacı, yıllık izin ücreti alacağını temerrüt tarihinden itibaren uygulanacak faizi ile birlikte istemiştir. Davacı tarafından yıllık izin ücreti alacağının ödenmesi istemli 10.12.2014 tarihli ihtar, davalıya 12.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olduğundan temerrüt tarihi 12.12.2014'dür. Mahkemece talep edilen alacağa bu tarih yerine, 22.10.2011 tarihinden faiz işletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.