Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/11760 K.2019/4155

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... bünyesinde çalışırken 6111 Sayılı Kanun gereğince kamu kurumuna nakledildiğini belirterek davalı nezdinde çalıştığı döneme ilişkin ödenmeyen bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 317/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı def'inde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na göre süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'inin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı def'ine davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı def'i dikkate alınmaz.

Somut olayda, davacı tarafça mahkemeye sunulan ıslah dilekçesinin bir sureti, 24.12.2015 tarihli duruşmada tebliğ yerine geçmek üzere davalı vekiline verilmiştir. Davalı tarafça ıslaha karşı süresinde zamanaşımı def'inde bulunduğunun anlaşılmasına göre mahkemece ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı savunması değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca, 6098 sayılı TBK 154. maddesinde zamanaşımını kesen nedenler gösterilmiştir. Buna göre borçlunun borcunu ikrar etmesi veya kısmi ödeme yapması yahut kefil göstermesi zamanaşımını kesen nedenlerdendir. Yasanın 156. maddesi de, zamanaşımının kesilmesi halinde yeni bir sürenin işlemesi gerektiğini açıkça belirtmiştir.

Davalı tarafça mahkemeye sunulan 16.10.2014 havale tarihli yazı ile dava konusu yapılan bir kısım alacaklara ilişkin ödemelerin yapılmadığı bildirilmiştir. Mahkemece davalı tarafça ileri sürülen zamanaşımı def'i değerlendirilirken ilgili yazıda ödeme yapılmadığı kabul edilen alacaklar yönünden zamanaşımının kesileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

3-Davacı işçinin kullandırılmayan ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin, herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve sona ermenin haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

6111 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ve Diğer Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 166. maddesinin 5. fıkrasında “Ataması tekemmül ettirilen işçiler, çalıştıkları kurumlarınca atama emirlerinin tebliğini izleyen günden itibaren beş iş günü içinde yeni görevlerine başlamak zorundadırlar. Bu süre içinde yeni kurumunda işe başlamayan işçilerin atamaları iptal edilerek 22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı Kanun'un 17. maddesine göre iş sözleşmeleri sona erdirilir." şeklinde düzenlemeye yer vermiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının 6111 sayılı Kanun uyarınca başka bir kuruma nakledildiği, iş sözleşmesinin nakledildiği kurumda aynen devam ettiği, nakil işleminin fesih niteliğinde olmadığı dosya kapsamı ve sözü edilen kanun hükmü ile sabittir.

Somut olayda, iş sözleşmesinin feshinin söz konusu olmadığı dikkate alınmadan iş sözleşmesinin feshine bağlı talep edilebilecek izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Taraflar arasında davacının hafta tatili ve fazla mesai ücreti alacaklarının hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda dava dilekçesi ve tanık beyanları itibari ile davacının 2011 yılı Mayıs ayından itibaren davalı belediyede itfaiye biriminde 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esası ile çalıştığı anlaşılmıştır. Mahkemece davacının 2011 yılı Mayıs ayı sonrasını da kapsayacak şekilde davacının makam şoförü olarak çalıştığı kabulü ile hesap yapılan bilirkişi raporuna dayanarak karar verilmesi hatalı olmuştur. Mahkemece davacının 2011 yılı Mayıs ayından itibaren itfaiyede 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esası ile çalıştığı kabul edilerek gerekirse bilirkişi den ek rapor alınmak sureti ile davacının fazla mesai ücretine yönelik talebi hüküm altına alınmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46'ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasa'nın 63'üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46'ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır. Yine hafta tatilinin toplu halde kullandırılması yasa hükmünün konuluş amacına aykırı olduğundan, bu şekilde hafta tatili kullandırıldığının kabulü mümkün değildir.

Davacının itfaiye biriminde çalıştığı dönemde hafta tatili ücreti alacağı bulunmamasına rağmen ilgili dönemi de kapsayacak biçimde hafta tatili ücretinin hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: