KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/22383 E., 2019/23003 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının 9 ay boyunca çalışmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek ücret alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar, davacı ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş olup, davacı vekili süresinde harç yatırmadığından 15.06.2016 tarihinde davacının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının ücret alacağına ilişkindir.
Somut olayda, Mahkemece davacının ücretinin ödendiğine ilişkin dosyaya delil sunulmadığından davacının ücret alacağının kabulüne karar verilmiştir. Ancak davacı, dava dilekçesinde 50,00-100,00 TL harçlık kabilinde davalı şirket yöneticilerinden elden para aldığını beyan etmiştir. Buna göre, davacı isticvap edilerek davacıya bu paraların günlük mü, haftalık mı ya da aylık mı nasıl ödendiği ve tam olarak ne kadar ödeme yapıldığı sorulmalı ve varılacak sonuca göre davacının da ödendiğini kabul ettiği miktarların yapılan hesaplamadan mahsup edilmesi gerekmektedir. Mahkemece eksik araştırma ve incelemeyle hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/22383, K. 2019/23003, 11 Aralık 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama