Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/25501 K.2019/24061

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Turizm Taşımacılık Oto. Gıd. Ür. Tem. Hizm. İletişim San. ve Dış. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve fazla çalışma ücretlerinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Turizm Taşımacılık Otomotiv Gıda Ürünleri Temizlik Hizmetleri İletişim San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre; davalı ... Belediyesine karşı açılan davanın feragat sebebiyle reddine; davalı şirkete yönelik açılan davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... Turizm Taşımacılık Otomotiv Gıda Ürünleri Temizlik Hizmetleri İletişim San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasında davacının hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre; davalı ... tarafından mahkemeye ibraz edilen 2013 ve 2014 yıllarına ilişkin bir kısım aylık puantaj kayıtlarında, davacının haftanın altı günü çalıştığı görülmektedir. Yine, söz konusu puantajlarda bir kısım ulusal bayram ve genel tatil günlerinde davacının çalışma yapmadığı, bir kısmında ise çalıştığının belirtildiği tespit edilmektedir. Bu itibarla, davacı imzasını içermemekle birlikte kamu kurumu olan davalı ... tarafından düzenlenen puantaj kayıtlarının dikkate alınarak hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık yıllık izin ücretine uygulanması gereken faiz türü noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Ödenmeyen yıllık izin alacağı bir çalışma karşılığı olmadığı için geniş anlamda ücret olarak değerlendirilemez. Öte yandan anılan alacağa en yüksek banka mevduat faizi uygulanacağına dair 4857 Sayılı İş yasasında bir hüküm bulunmamaktadır. Yıllık izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.

Somut olayda; mahkemece yıllık izin ücreti alacağının banka mevduatına uygulanan en yüksek faiz ile birlikte davalı şirketten tahsiline ilişkin hüküm kurulmuştur. Ancak gerek davacı vekili tarafından dava dilekçesinde yıllık izin ücretine yasal faiz uygulanmasının talep edilmesi, gerekse yıllık izin ücreti için uygulanması gereken faiz türünün yasal faiz olması karşısında, mahkemece yazılı şekilde “en yüksek banka mevduat faizi” uygulanmasına karar verilmesi isabetsizdir.