KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/30713 E., 2016/26438 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Aralık 2016
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, cezai şart alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, işe alınırken tüm masrafları şirketçe karşılanacak oniki haftalık bir eğitime katılacağının bildirildiğini ve davacının verilen eğitim karşılığında beş yıl süre ile çalışacağını kabul ederek taahhütname imzaladığını, yaklaşık bir yıl çalışan davacının 28.01.2013 günlü dilekçesi ile ikamet ettiği şehirden ayrılacağı gerekçesiyle iş sözleşmesi feshettiğini belirterek cezai şart ve eğitim bedeli masraflarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı işçi, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.
Gerekçe:
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı açık olarak düzenlenmiştir.
Mahkemece, gerekçeli kararın hükmün gerekçesinde “3.938,17 TL cezai şart alacağının olduğu anlaşılmış, bu alacağın aşağıda belirtilen faizleriyle birlikte davalı taraftan tahsiline” denilmesine rağmen hüküm fıkrasında ''Davacı tarafın 4.000,00 TL ceza-i şart alacağının, ....000,00 TL'si için dava, bakiyesi için ise ıslah tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsiline'' karar verildiği anlaşılmaktadır. Hüküm sonucu ile gerekçe farklı olduğundan kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/30713, K. 2016/26438, 5 Aralık 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama