Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2016/4418 K.2016/6808

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesini müvekkilinin haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile ödenmediğini iddia ettiği bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, davacının arka arkaya üç gün süre ile mazeretsiz olarak işe gelmediğini, vardiyasına göre günde 7,5 saat çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının 1.450,00 TL aylık net ücret aldığını beyan ettiği görülmüştür. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı talebi göz önüne alınarak dönemsel brüt ücretlere göre hafta tatili, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil çalışma alacakları hesaplanmıştır. Davacının kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği ve yaptığı işe kriterlerine göre yapılan emsal ücret araştırmasında ... Ticaret Odası davacının asgari ücret üzerinden net ücret alabileceğini, ancak taraflar arasındaki anlaşmaya bağlı olarak ücret miktarının değişebileceğini belirtmiştir.

Davacının net 1.450,00 TL ücret ile çalıştığına dair beyanın husumetli davacı tanığı tarafından ifade edilmesi, ATO'nun emsal ücret konulu yazısı ve ücret düzeyine ilişkin davalıdan sadır belge göz önüne alındığında, davacının 2011 yılının ikinci yarısı için 796,50 TL ücret aldığının kabulü ile sonucuna göre dava konusu alacakların hesaplanması dosya içeriğine uygun düşecektir.

3-Taraflar arasında tazminata esas ücret miktarı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin çalıştığı işyerinin restoran olması hususu dikkate alındığında, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, aylık çıplak brüt ücrete 26 çalışma günü için eklenen 156,00 TL yemek yardımının 2011 yılı için fahiş olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre mahkemece yapılması gereken, özellikle davalı işyerinin faaliyet alanı göz önüne alınarak, 2011 yılı için davacıya yapılan yemek yardımının işverene maliyetinin tespiti için emsal ücret araştırması yapmak ve sonucuna göre belirlenecek tazminata esas ücret miktarı üzerinden kıdem tazminatını hüküm altına almaktır.

4-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece fazla çalışmanın ispatı konusunda delil olarak sunulan davacı imzalı çalışma zaman dilimleri ile ara dinlenme sürelerini gösterir çizelgenin dikkate alınmadığı anlaşılmakla, bu belge de değerlendirmeye tabi tutularak fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç: