KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/4563 E., 2016/7367 K.·Y Argıtayilamı
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
250 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, dava dilekçesinde belirtilen iddiaların gerçeği yansıtmadığını, iş sözleşmesinin fesih edildikten sonra davacının bütün işçilik alacaklarının hesaplanarak kendisine ödendiği belirtilerek açılan davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.
Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Mahkemece, davacı tanık anlatımına itibarla, davacının fazla mesai yaptığı kabul edilerek, karşılığı ücret alacağı hüküm altına alınmış ise de, davacı tanığının da davalı aleyhine dava açtığı anlaşılmakta olup, iş bu davada iş yerindeki çalışma düzeninin belirlenmesi açısından menfaatinin bulunduğu açıktır. Salt husumetli tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi mümkün değildir. Dosya kapsamında, fazla mesai yapıldığına dair itibar edilmesi mümkün yazılı belge de bulunmamaktadır. Bu durumda, fazla mesai alacağına yönelik talebin reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/4563, K. 2016/7367, 9 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama