KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/8406 E., 2016/12603 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Nisan 2016
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde depo görevlisi olarak çalıştığını, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek bu alacakların tahsili talebinde bulunmuştur.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacının belirtilen alacakları olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesinin 1. fıkrası uyarınca “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”
Somut olayda, davacının dava dilekçesinde günlük çalışma şekline ve saatlerine ilişkin beyanda bulunduğu görülmektedir. Bilirkişice dosya kapsamındaki delillere göre davacının çalışma şekli belirlenmiş ise de davacının dava dilekçesinde belirtilen çalışma saatlerini aşacak şekilde günlük çalışma süresinin belirlendiği ve talebin aşıldığı anlaşılmaktadır. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/8406, K. 2016/12603, 27 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama