KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2016/9782 E., 2019/8233 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Nisan 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
337 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında, davalı lehine vekalet ücreti hükmedilip hükmedilmeyeceği ve davalıya yüklenen yargılama gideri miktarı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda, dava dilekçesinde, 3.000,00 TL tutarında fazla çalışma ücret alacağının hüküm altına alınması talep edilmiş, Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilerek fazla çalışma ücreti alacağının tamamı reddedilmiştir. Bu halde, reddedilen fazla çalışma ücret alacağı bakımından davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalı olmuştur.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 326. maddesinin ikinci fıkrasında, "davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır." hükmü düzenlenmiştir.
Mahkemece, yukarıdaki bentte belirtildiği üzere, dava kısmen kabul edilmesine rağmen, yargılama giderlerinin tamamının davalıya yükletilmesi hatalıdır. Anılan nedenle, yargılama giderleri haklılık oranına göre taraflar arasında paylaştırılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi de hatalı olmuştur.Belirtilen hususlar bozma sebebi ise de, yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar verilmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/9782, K. 2019/8233, 10 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama