Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/10038 K.2019/18886

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı işyerinde 19.07.2008 tarihinden itibaren 31.05.2015 tarihine kadar sürekli olarak çalıştığını, fazla çalışma yaptığını, kendisine parça başı ödeme yapıldığını, aylık kazancının ortalama 4.500,00-7.000,00 TL arasında olduğunu, ancak ücretinin asgari ücretin biraz üzerinde gösterildiğini, işyerinde 08.00-22.30 saatleri arası çalıştığını, genel tatil günlerinde çalıştığını, işveren tarafından haksız olarak işine son verildiğini belirtip fazlaya ilişkin hakkını saklı tutup 1.000,00 TL net kıdem tazminatı, 100,00 TL net ihbar tazminatı, 100,00 TL net yıllık izin ücreti, 100,00 TL net fazla çalışma ücreti, 100,00 TL net genel tatil ücreti ve 129,62 TL noter masrafı alacağının faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, cevap dilekçesi sunmamış, sonraki beyanlarında davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere göre bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasında davacının aldığı ücret konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta.

19.07.2008-31.05.2015 tarihleri arasında ayakkabı imalatı işinde ... olarak çalışan davacı; çalıştığı parça başına ödeme yapıldığını, aynı bölümde çalışan 3 işçi olarak maaşlarını adet başına aldıklarını, haftalık kazançlarının değişiklik gösterdiğini, ayda ortalama 4.500,00-7.000,00 TL arası ücret aldığını iddia ederek kendi adına düzenlenmiş olan bir kısım aylık maaş kartlarını dosyaya sunmuş, davalı ise cevap dilekçesi sunmamış olup bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, davacının parça başına ücretle çalıştığını ancak sunulan kartların gerçeği yansıtmadığını,

iş yerinde böyle bir uygulama olmadığını kabul edilen ücretin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, sunulan bu maaş kartlarının ne olduğu, kim adına ne için ödeme yapıldığı hususlarının muhasebeden araştırılması gerektiğini, daha sonra verdiği beyan dilekçeleri ve temyiz dilekçesinde ise aslında sunulan maaş kartları ile yapılan ödemenin davacıyla birlikte çalışan 3 işçiye yapıldığını dolayısıyla kartlardaki ücretlerin 3’e bölünmek sureti ile tespit yapılması gerektiğini belirtmiş ve emsal dosya bilirkişi raporlarını dosyaya ibraz etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda 2013 yılına ait olan ve haftalık bazda düzenlenen maaş kartları dikkate alınarak davacının fesih tarihi olan 2015 yılında asgari ücrete oranla en son aldığı brüt ücretin 5.068,13-TL olduğu belirlenmiştir.

Dosya içerisinde yer alan ücret kartları incelendiğinde isim bölümünde davacının adının ... ( ...) şeklinde yazılı olduğu ve her güne ilişkin yapılan işler gösterilerek karşılığında hak kazanılan haftalık ücretten haftalık olarak farklı miktarlarda bros adı altında bir kesinti ile Sosyal Güvenlik Kurumu = 3x70=210 şeklinde bir kesinti yapılarak ödenecek net miktarın belirlendiği görülmüştür.

Davacı ile aynı dönemde aynı işi yaptığı anlaşılan davacı tanığı ...’ın emsal nitelikli dosyasının...

Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi tarafından istinaf incelemesi yapılmış ve dosyanın Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda da 2018/9273 esas sayılı karar ile davalının temyiz isteminin kesinlik sınırı nedeni ile reddine karar verildiği görülmüş olup bahsi geçen emsal dosyada dosyamız davacısı ... adına düzenlenen maaş kartlarının üç işçi adına düzenlendiği kabul edilmiş ve haftalık kazanç kartlarına göre yapılan ödemelerin 03.12.2012- 10.06.2013 tarihleri arasında ki 25 haftalık süreçte toplam 13.175,67 TL olduğunun anlaşıldığı ve dosya delillerine göre üç işçiye yapılan ödemeyi gösteren işyeri hesap kartlarına göre ücret

tespitinin yapılması gerektiği değerlendirilmiş olup, yine dosya kapsamında bros kesintisinin asgari ücret karşılığı bankadan yapılan ödemeye karşılık kesilip net ödeme olarak ödenen, bakiyesinin ise elden yapılan ödeme olduğu kabul edilerek, elden ödenen ve bros kesintisi yapılarak bankaya ödenen haftalık ortalama kazancının.

13.175,67/25=527,03-TL/net, aylık 527,03/7x30=2.258,70-TL/net, 3.159,42-TL/brüt olduğu, 2013 yılı 1-6.aylar için 3.159,42-TL/brüt olarak tespit edildiğinden asgari ücrete oranı baz alındığında asgari ücretin 3.159,42/978,60=3,2285 katı olduğu ve sonuç itibari ile ...’ın aylık net ücretinin 2015 yılı ilk 6 ayı için belirlenen brüt asgari ücrete göre 1.201,50-TLx3.2285=3.877,43-TL/brüt, 2.772,01-TL/net olduğu tespit edilmiştir.

Davacının yaptığı işin niteliği, tüm dosya kapsamı ve emsal dosya içeriği ile dönemin asgari ücretinin brüt 1.021,50 net 949,07 TL olması karşısında mahkemece kabul edilen ücretin fahiş miktarda olduğu açıktır. Bu itibarla emsal nitelikteki dosya içeriği, taraf beyanları, ücret kartları birlikte değerlendirildiğinde kartlardaki ücretin davacıyla birlikte çalışan 3 işçiye ait olduğu anlaşıldığından ve ayrıca aynı iş yerinde aynı dönem içerisinde aynı işi yaptığı anlaşılan işçiler arasında ücret seviyesi noktasındaki farklılık da hakkaniyete aykırı olacağından davacın iş akdinin feshedildiği tarihte net 2.772,01 TL ücret ile çalıştığı kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.