Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/11193 K.2018/7162

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 13.05.2007 tarihinden itibaren fiilen teknik personel olarak çalışmaya başladığını, maaşlarına zam yapılmaması, fazla çalışma yapılmasına rağmen ücretinin ödenmemesi ve milli bayramlar ile ulusal bayram genel tatil ücretlerini alamaması sebebiyle işyerinden 25.06.2013 tarihinde istifa ettiğini ileri sürerek, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işçilik alacakları talebi için beş yıllık zaman aşımı süresini doldurduğunu, bu bakımdan davanın reddinin gerektiğini, davacının teknik servis biriminde çalıştığını ve istifa ederek ayrıldığını, davacının şirket bünyesinde herhangi bir ücret alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücreti hesabı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda; davalı tanık beyanlarından davacının hafta içi 08.00-18.00, cumartesi günü 08.00-14.30 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin bu yöndeki kabulü isabetlidir ancak yapılan hesaplamada ara dinlenme süresinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde belirlendiği şekilde 1 saat olarak kabul edilmesi gerekirken yarım saat olarak kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Ayrıca 08.00-14.30 arası çalışma süresi 6,5 saat olduğu halde 7,5 saat olarak kabulü de hatalıdır.

Diğer yandan, fazla mesai tahakkuku bulunan davacı imzasını içerir ücret bordrolarına ilişkin dönemlerin hesaplamada dışlanması gerekirken bu aylar için de hesaplama yapılması hatalı olup kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.03.2018 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.