Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/11972 K.2018/7153

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacının müvekkilinin davalıya ait.. Güzellik Merkezinde 02.11.2007-02.11.2013 tarihleri arasında sürekli olarak çalıştığını, işyerindeki çalışma koşulları ve alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş akdini 4857 sayılı İş Kanunun 24/II-e maddesi gereğince haklı olarak feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının emeklilik nedeni ile işten ayrıldığını, davacıya hakettiği alacakların ödendiğini, talep edilen tüm alacakların zamanaşımına uğradığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve ulusal bayram/genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıklar ile husumetli tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Yukarıdaki açıklamalar genel tatil ücret alacağı bakımından da geçerlidir.

Somut olayda, davacı haftanın 6 günü 08:30-19:30 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiş olup, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı iddiası ve davacı tanık beyanları doğrultusunda davacının haftanın 6 günü 08:30-19:30 saatleri arasında çalıştığı, ara dinlenme düşülmek suretiyle haftada toplam 60 saat çalışma yapan davacının 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmek suretiyle hesaplama yapılmıştır.

Davacı tanıklarından bir tanesi davacının eşi olup aynı işyerinde çalışmamaktadır. Diğer davacı tanığı da, davacının arkadaşı olup davalı işyerine 300-500 metre mesafedeki hastanede çalışmaktadır. Dolayısıyla davacı tanıklarının işyerinde çalışma düzenini doğrudan bildikleri kabul edilemez.

Bu sebeple, fazla mesai ücreti alacağı bakımından aynı işyerinde çalışan davalı tanıklarının beyanı doğrultusunda, davacının haftanın 6 günü 09:00-18:30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmek suretiyle hesaplama yapılması gerekirken bu hususa dikkate edilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı bakımından ise, davacı tüm tatillerde çalıştığını iddia etmiş olup, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının dini bayramlar haricindeki genel tatil günlerinin tamamında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Ancak dosya kapsamında, bir kısım çalışma dönemine ilişkin davacı tarafından imzalanmış puantaj kayıtları yer almakta olup kayıtlarda yer alan genel tatil günlerinde çalışılma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla puantaj kayıtlarına itibar edilerek, kayıtlarda ulusal bayram ve genel tatil günlerine denk gelip davacının çalışmadığının imzası ile sabit olduğu anlaşılan günlerin ilgili alacak hesabından dışlanması gerekmektedir.

İmzasız puantaj kaydı bulunan dönemler ile puantaj kaydı bulunmayan dönemler bakımından ise, her ne kadar davacı tanıklarının aynı işyerinde çalışmadığı sabit olsa da tanıkların yakınlıkları itibariyle davacının genel tatil günlerinde işyerine gidip gitmediği konusunda bilgi sahibi olmaları mümkün olduğundan davacı tanıkları beyanı esas alınmak suretiyle hesaplama yapılmalıdır.

3-Taraflar arasında davacının işe giriş tarihi konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı 02.11.2007 tarihinde işe başladığını iddia etmiş, davalı SGK kayıtları uyarınca 22.04.2010 tarihinde başladığını savunmuş ise de, mahkemece davacı beyanına üstünlük tanınarak davacının 01.12.2007 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalıştığı kabul edilmek suretiyle talep konusu alacaklara hükmolunmuştur.

Dosya kapsamında yer alan SGK kayıtları, iş sözleşmesi ve ücret bordroları davalı savunması doğrultusunda ise de, davacı sigortalı olarak çalışmaya başlamadan önce üç yıl süreyle sigortasız çalıştığını beyan etmiştir. Davacı tarafından süresi içerisinde sunulan Axess Master Card hesap özeti ve ekindeki belgede ise, davacı iddiasını destekler mahiyette davacının 18.04.2008 tarihinde ekstre adresini Laila Estetik Merkezi olarak güncellediği anlaşılmaktadır.

Dolayısıyla ilgili belgeler göz önünde bulundurulmak suretiyle, davacının 18.04.2008 tarihinde işe başladığı kabul edilerek işçilik alacaklarının hesaplanması gerekirken sadece davacı beyanına üstünlük tanımak suretiyle iddia doğrultusunda hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.