Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/14411 K.2018/20089

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili ve davalılardan ... tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 06.12.2012 - 22.11.2013 tarihleri arasında davalılara ait çay ocağında çalıştığını, işyerinin önce davalı ...’a ait iken, daha sonra diğer davalı ... tarafından işletildiğini, haftalık ücretinin 200 TL olduğunu, ancak ücretlerinin ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek ücret alacağı, asgari geçim indirimi alacağı, fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... davacının 06.12.2012 - 10.05.2013 tarihleri arasında çay ocağında çalıştığını, sorumluluğu bulunduğu takdirde, bu tarihler arasındaki süre ile sınırlı olması gerektiğini, davacının HMK 288 gereği asgari ücreti aşan taleplerinin yazılı olarak kanıtlanması gerektiğini ve davacının tüm alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacıyı 11.06.2013 - 22.11.2013 tarihleri arasında çalıştırdığını, davacının fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, Pazar günlerinin tatil olduğunu, davacının alacak taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davalı ... ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının ... Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğüne başvuru dilekçesindeki beyanının eldeki davada bağlayıcı olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalılara ait çay ocağında çalıştığını ücretinin ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediğini ileri sürmüş, davalılar ise davacının ödenmeyen ücreti ve asgari geçim indirimi alacağı bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının her iki işveren yönünden ayrı ayrı ücret alacağı ve asgari geçim indirimi alacağı bulunduğuna yönelik bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının tüm çalışma dönemine ilişkin ücret ve asgari geçim indirimi alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davalı tarafça temyiz aşamasında dosyaya sunulan davacının 26.11.2013 tarihli İş Kur İl Müdürlüğüne başvuru dilekçesinde “İşveren tarafından işten çıkarıldım.

İhbar tazminatım asgari geçi indirimlerim ile 2013 yılında şubat ayından çalıştığım son güne kadar maaşlarım hep parça parça ve eksik ödendi. Son maaşımı hiç almadım.

Talep son maaşım tamamı ile geçmiş aylara ait asgari geçim indirimi 2000 TL ücret alacağım ile ihbar tazminatı da ödenmedi” şeklinde beyanda bulunduğu ve yine ilgili Kurumun 28/11/2013 tarihli yazısında davacının talebi olan 2.000 TL ücrete hak kazandığı, bunun için işverene müracaat etmesi gerektiği ifade edilmiştir.

Davalı tarafça temyiz aşamasında sunulan bu belgelerin, davalının uhdesinde bulunup da kendi kusuru ve gecikmesi sebebiyle sonradan sunulduğu söylenemez. Ayrıca belge içerikleri dikkate alındığında, davacının beyanının alacak miktarı ve ödemeye ilişkin olduğu da açıkça görülmektedir. Bu itibarla temyiz aşamasında dahi olsa, sonradan sunulan bu belgeler hakkında bir değerlendirme yapılması gerekmektedir.

Dosya kapsamına göre davacı, kuruma vermiş olduğu dilekçede, davalı işverenlerden olan alacağını belirlemiş olup, bu dilekçedeki beyanın davacı yönünden bağlayıcı olduğu muhakkaktır. Hal böyle iken, davalı tarafça temyiz aşamasında sunulan tüm belgelerin asılları İş Kurumu İl Müdürlüğünden getirtilmek suretiyle, belge içindeki alacak miktarı, yine aynı belge ile sınırlı olarak davacıya açıklattırılmalı, bu çerçevede yeniden tüm deliller bir arada değerlendirilerek davacının alacağı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, davacının alacağı bulunduğu sonucuna varıldığı takdirde de, davalıların sorumlulukları usulünce belirlenerek sonuca gidilmelidir.

Kararın yukarıda belirtilen sebepten bozulması gerekmiştir