Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/14465 K.2018/20410

Davacı vekili, davalı işçinin iş sözleşmesini haksız nedenle ve ihbar öneli vermeden feshettiğini iddia ederek ihbar tazminatı ve fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkil şirketi ibra etmiş olduğundan hiçbir hak ve alacağının kalmamış olduğunu ayrıca davacıya fesih bildirim tebligatının 14.01.2014 tarihinde yapıldığından ihbar tazminatına da hak kazanamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacı tarafın, açmış olduğu davadan feragat ettiğini bildirmiş olduğu ve bu beyanını da imzasıyla tasdik etmiş olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiş, kararın davacı tarafça süresinde temyizi üzerine 26.05.2015 tarihli ek karar ile davacı vekilinin kararın davalı taraf lehine hükmedilen vekalet ücreti yönünden bozulmasına karar verilmesini talep ettiği, mahkemece verilen 19/03/2015 tarih ve 2014/772 Esas, 2015/236 sayılı kararının hüküm bölümünün 4.maddesinde davalı vekiline hükmedilen vekalet ücretinin 1.500 TL olduğu, 2015 yılı temyiz sınırının 1.822 TL olması ve talebin temyiz sınırı altında kalması sebebi ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar süresi içerisinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuku Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Her ne kadar mahkemece temyiz isteminin kesinlik sınırının altında kaldığından bahisle reddine karar verilmiş ise de, kesinlik sınırının belirlenmesinde vekalet ücreti hesaba katılmayacağı gibi davacı yanın dava dilekçesinde fazlaya dair hakkını saklı tuttuğu dikkate alındığında temyiz isteminin yerinde olduğu anlaşıldığından davacının temyiz talebinin reddine karar verilmesi hatalı olmuştur. Mahkemenin davacı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin yerinde olmayan EK KARARININ BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalı işçinin iş akdini haksız nedenle ve ihbar öneli tanımadan sona erdirdiğini iddia ederek ihbar tazminatının davalı işçiden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacı tarafın, açmış olduğu davadan feragat ettiğini bildirmiş olduğu ve bu beyanını da imzasıyla tasdik etmiş olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davacı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinde tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) tarifenin üçüncü kısmına göre belirleneceği, ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemeyeceği düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, ret edilen alacak tutarı 100,00 TL olup yargılamada kendisini vekille temsil ettirmiş bulunan davalı lehine, ret edilen kısım yönünden 100,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken mahkemece ret edilen kısmı aşar şekilde 1.500,00 TL vekalet ücreti takdir edilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç: