Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/17490 K.2018/25744

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Akdin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Somut olayda; mahkemece gerekçeli kararda, davacının 16 tam yıl çalışmasına karşılık uzun süren kıdemi göz önünde bulundurulduğunda toplamda 309 gün olduğu, davalı yanca 309 gün yıllık izin kullanıldığına dair dosyaya imzalı izin pusulası sunulduğu, bu belgelere itibar edildiğinde davacının yıllık izin ücret alacağının bulunmadığı, ancak davalı vekilince itiraz edilmeyen davalı tanıklarının da beyanında.

2006-2008 yılları arası birer hafta, 2008-2010 arası iki hafta, bu yıldan sonra ise izinlerin tamamını kullandığı, bu durumda davacının 116 gün yıllık izin hakkını kullandığı, bakiye 193 gün yıllık izin ücreti alacağı bulunduğu belirtilmiştir. Ancak mahkemece, yıllık iznin kullanıldığına dair dosyaya sunulan yazılı belgelere itibar edilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında, yıllık izine ilişkin dosyaya sunulan imzalı yazılı belgeler dikkate alınarak değerlendirme yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.