Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/1764 K.2017/1424

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalı işyerinde çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalı, davacının çalışmakta iken başka bir iş bulup istifa etmek suretiyle ayrılması nedeniyle bu dönem çalışmasının tazminat hesaplamasında dikkate alınmasının söz konusu olamayacağını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 07.11.2013 tarihli kararı ile "Dosyaya sunulan 01.01.1998 tarihli iş sözleşmesinde fazla mesailerin ücrete dahil olduğu yönünde hüküm mevcutsa da 2003 yılında yürürlüğe giren 4857 sayılı Yasa hükümlerinden bahsedildiği, davacı tarafın sözleşme altındaki imzaya itirazın olup olmadığı ayrıca sözleşmenin gerçek imza tarihinin ne zaman olduğu sorulmak suretiyle bu tarihten sonrası için sözleşmenin dikkate alınması,

imza tarihinden öncesi için ise davalının zamanaşımı defi dikkate alınarak tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre fazla mesai alacağı olup olmadığının belirlenmesi gerektiği" gerekçesiyle hüküm bozulmuş mahkemece bozma ilamına uyularak bozma doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar Davalı vekilinin temyizi üzerine (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 27.04.2016 tarihli kararı ile ''Somut olayda, dava 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce açılmış kısmi dava olup 6100 sayılı Yasa yürürlüğe girdikten sonra ıslah yolu ile belirsiz alacak davası olarak dava türünün değiştirilmesi mümkün değildir. Mahkemece davacının fazla çalışma alacağının reddine dair verilen ilk karar Dairemizce bozulmuştur.

Davacı bozma sonrası alınan bilirkişi raporu doğrultusunda 04/05/2015 tarihinde fazla çalışma alacağını ıslah etmiştir.

Anılan alacak bozma öncesi ilk kararla esastan reddedildiğinden tahkikat tamamlanmış olup, bozmadan sonra ıslah yapılamayacağından bu alacakların ıslah yapılmamış gibi değerlendirilerek hüküm altına alınması gerekirken usulsüz ıslah dilekçesine değer verilerek artırılmış miktarlar üzerinden karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesi ile hüküm 2. kez bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak bozma doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesine göre, “(1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7. maddenin ikinci fıkrası, 9. maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10. maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan araştırma sonucunda davanın toplam 24.697.16 TL yönünden esastan reddine karar verilmiş olup, bozma öncesi kararda davalı lehine hükmedilen 700,00 TL vekalet ücretinin de davalı yanca icra yoluyla tahsil edildiği anlaşılmıştır.Buna göre, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi gereğince, davalı lehine 2.879.65 TL vekalet ücreti taktir edilmesi gerekirken 4,517,67 TL vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.