Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/19386 K.2019/1395

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı bünyesinde 03/04/2008 tarihinden iş akdinin yaşlı olduğu ve personel fazlalığı olduğu gerekçesiyle diğer yaşlı personellerle birlikte haksız ve ihbar önellerine uyulmaksızın feshedildiği 31.12.2014 tarihine kadar temizlik görevlisi olarak aralıksız çalıştığını, müvekkilinin bu çalışma süresi içerisinde işi ihale ile alan birçok alt işveren bünyesinde sigortalı gösterildiğini, alt işverenler değişse dahi müvekkilinin aynı iş ve işyerinde çalışmaya devam ettiğini, tüm emir ve talimatları davalıya ait iç hizmet personelinden yani polis memurlarından aldığını,

müvekkiline iş akdinin feshedilmesiyle birlikte kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğini beyanla, 250,00 TL ihbar tazminatı, 100,00 TL yıllık izin alacağı ve 500,00 TL kıdem tazminatı olmak üzere toplam 850,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir..

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Somut olayda, yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise ve kabul edilen alacak yönünden davalı bakanlıktan eksik olan harcın alınmasına karar verilmiş ise de, davalı bakanlık 492 sayılı Harçlar Kanunu madde 13/j gereği harçtan muaftır. Mahkemece, davalı bakanlığın harçtan muaf olmasına rağmen, yargılama sonunda harçtan sorumlu tutulması hatalı olmuştur. Bu husus bozma nedeni ise de, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz konusu kararın hükmünde yer alan 2. fıkrasındaki “peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 612,19 TL harcın davalıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,’' rakam ve sözcüklerin çıkartılarak, yerine “Davalı İçişleri Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına," sözcüklerinin hükme eklenmesine, hükmün 5. fıkrasında yer alan “Davacının yapmış olduğu 253,50 TL harç, 66,00 TL tebligat, 4,00 TL müzekkere masrafı, 220,00 TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 543,50 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,rakam ve sözcüklerinin hükümden çıkarılarak,