Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/19928 K.2019/2434

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverenlerin ... Köyü ... adresindeki iş yerinde 09.03.2007-05.07.2013 tarihleri arası çalıştığını, işyerindeki olumsuzlukların giderilmesi, çalışma koşullarının iyileştirilmesi talepleri sonuç vermeyince iş akdine haklı nedenle son verdiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretleri, asgari geçim indirimi ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ... Madencilik A.Ş ile ... A.Ş'nin birleştiğini, davacının iş başı yapmadığından dolayı iş akdinin haklı ve hukuka uygun olarak feshedildiğini, dava konusu taleplerin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı , hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Aynı ilkeler hafta tatili ve ulusal bayram genel tatili çalışmaları için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının davalı işyerinde fazla mesai yaptığı ve tatil dönemlerinde çalıştığı iddiasına ilişkin işyeri kaydı mevcut olmayıp, davacı tanıklarının beyanı esas alınarak sonuca gidilmiş ise de; dinlenen davacı tanıklarının davalı işveren aleyhine dava açtığı ve davacı ile menfaat birlikteliği içinde olduğu anlaşılmakla, kural olarak beyanlarına itibar edilmemesi gerekir.

Davacı tanıklarının, davacı ile aynı mahiyette davalarının bulunması sebebiyle salt husumetli tanık beyanına itibarla davacının fazla mesai yaptığının, hafta sonu ve genel tatillerde çalıştığının kabulü isabetli olmamıştır. Davacı, fazla mesai yaptığını, tatil günlerinde çalıştığını yeterli ve inandırıcı delille ispat edememiştir. Hal böyle olunca, fazla mesai yaptığı, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığı hususu sabit olmayan davacının söz konusu taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü hatalıdır.

3-Gelir Vergisi Kanunu'nun 23. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenlemeye göre; “Toprak altı işletmesi halinde bulunan madenlerde cevher istihsali ve bununla ilgili diğer bütün işlerde çalışanların münhasıran yer altında çalıştıkları zamanlara ait;” ücretleri gelir vergisinden istisna edilmiştir. Asgari Geçim İndirimi, ücretlilerin kazançlarından alınan gelir vergisini ilgilendirdiğinden, yer altı işçisi olarak çalışan davacının asgari geçim indiriminden faydalanması mümkün değildir. Bu nedenle, davacının asgari geçim indirimi alacağı talebinin reddi gerekirken, talebin kabulüne hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: